سالگرد اشنایی

کنار اشنایی تو اشیانه میکنم

                     فضای اشیانه را پر از ترانه میکنم

                                         کسی سوال میکند به خاطر چه زنده ای؟

                                                                      و من برای زندگی تو را بهانه میکنم.

امروز ششمین سالگرد اشنایی من و علیه.یاد اون روزها بخیر.

دلم میخواست امروز قشنگترین متنها و نوشته ها رو تقدیمش کنم ولی چون دلم ازش شکسته حسشو ندارم.

هر چند خیلی دوسش دارم خیلی زیاد و از اینکه امروز روزهامو در کنارش میگذرونم خدا رو شکر میکنم و هیچوقت از انتخابم پشیمون نیستم ولی همش میگم کاش ی جور دیگه شروع میکردم فقط همین.

صبح با ماشینمون اومدیم پلیس راه همونجا ماشینو گذاشتیم و با همکار علی اومدیم گزنک چند دقیقه بعد راه افتادن متوجه شدم گوشیم نیست علی هم زنگ زد و بوق میخورد متوجه شدیم تو ماشن خودمون جا گذاشتم دوست علی قرار بود ماشینو ببره کارواش و بزاریم بنگاه واسه فروش الان بهش زنگ زدم میگم گوشیم تو ماشینه میگه نه چند بار زنگ زدم روشن بود الان خاموشه.نمیدونم گوشی چی شده ولی فکر کنم برداشتنش اعصابم بهم ریخته.من گوشیمو میخوام هدیه تولدم بود گلکسی من هنوز ی سال نشده دارمش.

دعا کنید پیدا شه وگرنه نمیتونم تو چشای علی نگاه کنم.

بعدا نوشت:گوشی پیدا شد دوست علی برش داشته بود الان به خانمش (فرناز)زنگ زدم اون گفت اینا میخواستن تو رو اذیت کنن.

خدایا شکرت منو ببخش به خاطر تهمتی که به کارواش زدم.اگه این گم میشد لیست وسایلی که گم کردم ابرویی برام نمیذاشت.

ی دوربین /گوشواره طلا/موبایل نوکیا که هدیه روز زن دو سال پیش بود/ساعت نقره عروسیم که این هفته میشه ی سال که گمش کردم و نمیتونم فراموشش کنم/...فعلا دیگه یادم نمیاد.

واسه من دعا کنید انقدر وسایلمو گم نکنم.